للعشق اســـــــرار فاطيما ج٤ رنا وعبدالله
عبدالله تانى يوم الصبح انتبهت لدخول الممرضه لانه كان وقت العلاج اتحرجت من الوضع اللى كنا فيه وجيت اقوم بس ما قدرتش كانت رنا ماسكه فيه
الممرضه ضحكت وقالت : مفيش داعى خليك انا هديها الدوا واخرج عالطول خلصت وخرجت بصيت فى الساعه لاقيتها 11 صباحا
عبدالله بهمس : رنا .. رنا
رنا كنت مستمتعه بنومى : هممم
عبدالله : يلا قومى بطلى كسل كفايه نوم
رنا بابتسامه : عبدالله انا كنت بحب انام فى حضنك صح انا امبارح عدت عليه لحظه شوفتك فيها وانا شكلى كنت حامل فى لين بنتنا
عبدالله ارتبكت ومعرفتش الرد عليها : ها
رنا : قد ايه كنت حنون معايا علشان كده حاسه ان حياتنا كانت مليانه حب ودفى صح
عبدالله .. ساعتها اتأكدت انها فكرانى عمر واضطريت اجريها فى الكلام : ايوا .. بصى انا لازم اروح اشوف الدكتور عايزنى علشان يمكن يقول انك بقيتى احسن وينفع تكملى علاجك لما نرجع بيتنا
رنا : بيتنا هو مش قريب من هنا
عبدالله : لا احنا هنا فى الغردقه بيتنا بعيد وبعدين انتى مش عايزه تشوفى لين
رنا : طيب بس انت كده هتسيبنى لوحدى
عبدالله : لا مامتك وباباكى وعلياء هيجوا دلوقتى ويقعدوا معاكى عقبال ما ارجع
رنا بخوف : لا انا هستناك لوحدى اوعى تخلى حد يدخل
عبدلله : رنا علشان خاطرى دول اهلك حاولى تتأقلمى وتتكلمى معاهم دول مشتاقنلك جداا انتى عارفه انهم ساكنين فى مكان بعيد عنا وجايين مخصوص يطمنوا عليكى لما سمعوا باللى حصلك
رنا : ساكنين بعيد فين
عبدالله : فى القاهرة
رنا : واحنا ساكنين فين
عبدالله : فى الصعيد
رنا : يعنى انا واهلى من القاهره وانت من الصعيد
عبدالله : ايوا
رنا : اومال اتقبلنا وعرفتنى ازاى وفين احنا قرايب
عبدالله بارتباك : حبيبتى كفاياكى اسئله اروح بس للدكتور واشوف هيقولى ايه وارجع احكى معاكى للصبح ماشي
رنا : طيب بس ما تتأخرش وتسيبنى معاهم لوحدى
عبدالله : حاضر عيونى تأمرى بحاجه تانى
رنا : لا تسلم حبيبى
عبدالله ارتجف لما قالتها تانى ابتسمت لها وخرجت
ودخلولها عمى والداتها وعلياء بعد لما عرفتهم انهم بلاش يرهقوها باللاسئله ويستنوا هى اللى تسأل لانها لسه خايفه وروحت انا عند الدكتور اشوف حالتها وصلت لايه …….
عبدالله : ها يا دكتور طمنى الاشاعات والتحاليل بتقول ايه
الدكتور : زى ما شكينا فقدان ذاكره مؤقت
عبدالله : طيب يعنى مش معروف مدته
